Feeds:
ჩანაწერები
Comments
virgin-annunciate-1475.jpg!Large

ანტონელო დე მესინა

the-annunciation.jpg!Large

როგირ ვან დერ ვეიდენი

martini-annunciazione

სიმონე მარტინი

the-annunciation-1500.jpg!Large

ჯოვანი ბელინი

annunciation-1.jpg!Large

ელ გრეკო

annunciation.jpg!Large

ფრა ანჯელიკო

the-annunciation.jpg!Large (1)

ჰანს მემლინგი

annunciation-the-virgin-receiving-the-message-1306.jpg!Large

ჯოტო

the-annunciation.jpg!HD

პიეტრო პერუჯინო

the-annunciation-1450.jpg!Blog

ფილიპო ლიპი

the-annunciation-1.jpg!HD

ტიციანი

annunciation.jpg!Large (1)

ლეონარდო და ვინჩი

annunciation-1464(1).jpg!HD.jpg

პიერო დელა ფრანჩესკა

Richard Diebenkorn

Fragments_by_Binjamin_Wilkomirski_(cover).jpg1995 წელს ვინმე ბინჯამინ ვილკომირსკმა გერმანიაში გამოსცა მემუარები, სადაც აღწერდა თავის ბავშვობას მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში, საკონცენტრაციო ბანაკში. პატარა ებრაელი ბიჭის ამბავმა, რომელსაც ვერც კი გაერკვია რა ხდებოდა სამყაროში, რატომ დააშორეს ოჯახს, და რატომ მოკლეს დედამისი მის თვალწინ, დიდი რეზონანზი გამოიწვია. მემუარები თარგმნეს თორმეტ ენაზე, დაიმსახურა ებრაული ლიტერატურის ჯილდო, მოექცა როგორც ბეჭდური მედიის, ასევე ტელევიზიების ყურადღების ქვეშ…  მოულოდნელად გაირკვა, რომ ბენჯამინ ვილკომირსკი სულაც არ ყოფილა ებრაელი, მსგავსი თავს არაფერი გადახდენია და თავის მოგონებებში აღწერილ საკონცენტრაციო ბანაკში პოლონეთში, მხოლოდ ტურისტული ვიზიტით იმყოფებოდა.  საინტერესო ის არის, რომ თავად ავტორს ეჭვიც არ ეპარებოდა თავისი მოგონებების ჭეშმარიტებაში, თუმცა ზოგიერთი ფაქტის გახსენება უჭირდა.  როგორც შემდეგ გაირკვა, სინამდვილეში, ის დაიბადა შვეიცარიაში, მარტოხელა დედამ მალევე მიაშვილა სხვა შვეიცარიულ ოჯახს,  ცხოვრობდა უზრუნველად, იყო პროფესიონალი კლარნეტისტი და შუა ხნის ასაკში გადაწყვიტა ფსიქოტერაპევტთან მისვლა. სწორედ მან “გაახსენა” ბავშვობის მოგონებები და უბიძგა, აღეწერა ისინი. სიმართლის გამორკვევის შემდეგ, მემუარებმა დაკარგა თავისი ისტორიული ღირებულება და მდარე ლიტერატურულ მისტიფიკაციად დარჩა ისტორიას. 

ორჰან ფამუქი - შავი წიგნილიზაბეტ ლოფტუსი, მეხსიერების სფეროში მომუშავე წამყვანი ფსიქოლოგია, რომელიც კოგნიტივისური კუთხით იკვლევს ადამიანის მახსოვრობას. მისი თქმით, ადამიანი რაც უფრო მეტი სიმძაფრით წარმოიდგენს რამეს, მით უფრო აქცევს რეალობად, ამატებს უფრო და უფრო მეტ დეტალს და შემდეგში იხსენებს, როგორც სინამდვილეში მომხდარს. შესაძლოა, ბრუნო დოსეკერმა, მოგვიანებით ცნობილმა ბინჯამინ ვილკიმორსკიმ თავის რეალურ ბავშვურ მოგონებებს, ამჯობინა ყოფილიყო უფრო დიდი ტრაგედიის ნაწილი: დედის მიერ მიტოვება, გაემართლებინა გერმანული ფაშიზმით, თავისი სხვა იდენტობით, ომით, ჰოლოკოსტით, ჩაგვრით და შემდგომში  სასწაულებრივი გადარჩენით.

თვითიდენტიკაციის თემა აქტუალურია თანამედროვე სამყაროში, შესაძლოა ყველაზე მეტადაც კი. ინფორმაციის ნაკადი, რომელიც ბოლო წლებში ამოიფრქვა  ლავასავით და მთელ სამყაროს მოედო კომპიუტერების, ლეპტოპების, სმარტფონების, ტაბებისა და უსადენო თუ ქსელურის ინტერნეტის  საშუალებებით და  ადამიანებს  ამ სამყაროში საკუთარი ექაუნთის, პიროვნების დამადასტურებელი პროფილების შექმნისაკენ უბიძგა,  გაარღვია სოციოკულტურული საზღვრები და კატეგორიები.საკუთარი ღირებულებების, ტრადიციებისა და კულტურის შენარჩუნებისთვის ისევე იბრძვიან ადამიანები, როგორც ერები და ცივილიზაციები. ხოლო რადგან სახელმწიფო, და ყოველივე ჯგუფი ადამიანთა ერთობას წარმოდგენს, ავტორი, რომელიც ჰყვება რომელიმე ერთი პიროვნების ისტორიას, ის ჰყვება უფრო დიდი ერთობის, ჯგუფის, თემის თუ ქვეყნის ისტორიას.

ორჰან ფამუქი, სალმან რუშდის მსგავსად თავისი ქვეყნის ისტორიკოსია, რომელსაც კარგად აქვს გაცნობიერებული ის კულტურული პროცესები და პოლიტიკური არჩევანები, რომლებმაც ქვეყნის ისტორია განსაზღვრა და  ერის სახე ჩამოაყალიბა. ორივე მწერლის სამყარო საოცრად მრავალფეროვანია და ამავე დროს, ორივე იდევნება თავიანთ სამშობლოში.

“შავი წიგნი” 1990 წელს გამოიცა და გაუსწრო იმ ტექნოლოგიურ პროცესებს, რომელმაც თვითიდენტიფიკაციის პროცესი აქტუალური გახადა. ადამიანი, რომელიც სოციალურ ქსელზე გამოგონილი, ან სხვა ცნობილი თუ უცნობი პირის სახელითა და გვარით რეგისტრირდება, სიმბოლურად იცვლის თავის იდენტობას. ზოგჯერ, რომელიმე გოგონას უბრალოდ სურს, იყოს რომელიმე კინო-ვარსკვლავივით ლამაზი და მიმზიდველი, და იყენებს მის ფოტოს პირად ფოტოდ,  მოუწოდებს რა საზოგადოებას აღიქვას ის ასეთად. საკუთარი ტყავიდან გამოძრომისა და სხვა პიროვნებად ქცევის დაუძლეველი სურვილი, ფამუქთან კინოს შემოსვლით იწყება თურქეთში, როდესაც ადგილობრივი გოგონები ბაძავენ უცხოელ ვარსკვლავებს, არამხოლოდ ჩაცმულობითა და მაკიაჟით, არამედ იზეპირებენ მთელ სცენარებს და ცხოვრებაში ათამაშებენ, ახალგაზრდები, რომლებიც “დაბრმავებამდე” დადიან კინოში და უყურებენ საოცარ სამყაროს, რომლის ნაწილადაც სურთ ქცევა.

შეიძლება ითქვას, თანამედროვე სამყაროში, “წმინდა გრაალის” ძიების პროცესი ჩაანაცვლა საკუთარი თავის, იდენტობის ძიებამ. ეს თემა თანამედროვე ამერიკულ ლიტერატურაშიც მძაფრად არის წამოჭრილი, პოლ ოსტერის რომანის გმირები, განუწყვეტლივ დადიან ნიუ-იორკის, ფამუქის პერსონაჟები კი სტამბოლის ქუჩებში. პოლ ოსტერის “ნიუ-იორკულ ტრილოგიაში” ერთ-ერთი პერსონაჟი ისე დაჟინებით აკვირდება მეორეს, დასდევს და გამუდმებით ფიქრობს მასზე, რომ საბოლოოდ იმ “სხვად” იქცევა.  “შავი წიგნის” მთავარი გმირი, ადვოკატი გალიფი იწყებს თავისი ცოლისა და თავისი ჟურნალისტი ბიძაშვილის ძებნას. ისინი მოულოდნელად გაქრებიან მისი ცხოვრებიდან. გალიფი, იძიებს თავისი ბიძაშვილის, ჯელალის ყოველ სტატიას, ერკვევა თითოეულ მის ისტორიასა თუ ინტერესის სფეროში, ცხოვრობს მის ბინაში, და საბოლოოდ დაკარგავს კიდეც  ზღვარს საკუთარ და მის პიროვნებას შორის.

ფამუქის აზრით, ათათურქის რეფორმებმა და დასავლეთის ნიმუშად ქცევამ, შეარყია ერის ეთნო-ფსიქოლოგიური ხატი, მიმბაძველობამ, ევროპელად ქცევის სურვილმა თურქ ერს დაუკარგა ქცევისა თუ ურთიერთობის ის უნიკალური ფორმები და ცოდნა, რომლებიც მანამდე გააჩნდა. გალიფი, იგივე თურქეთია, რომელიც საბოლოოდ სარკეში იხედება და ხედავს თავის სახეს. სალმან რუშდის რომანში “შუაღამის შვილები” მთავარ გმირს სახეზე თავისი სამშობლოს რუკა გამოესახება, ხოლო გალიფს ასოები, ფამუქისთვის, მთავარი გაცნობიერებაა, რადგან მხოლოდ სარკეში ჩახედვის შემდეგ იმარჯვებს გალიფი და იბრუნებს დაკარგულ ცოდნას.. ამას წინ უძღვის საკუთარი ისტორიისა და  კულტურის შესწავლა, სინამდვილის რეალური აღქმა, შერიგება საკუთარ თავთან.

“შავ წიგნში” არის ისტორია შეჰზადეზეც, რომელსაც იმდენად ეშინოდა სხვად ქცევის, რომ ჩაიკეტა და გონებიდან ყველა სხვა ადამიანის წაშლა სცადა. შეჰზადე მარცხდება, რადგან არაფერი რჩება მას სიცარიელის გარდა.

 

 

 

 

 

.

gfgf

 

Aviary Photo_130828284506329114   2015 წლის 23 ივლისს დედამიწიდან 1400 სინათლის წელიწადის მანძილზე, ნასას კოსმოსური ტელესკოპმა კეპლერმა აღმოაჩინა პლანეტა, რომელიც დედამიწის მსგავსია,   Kepler 452b  სხვა სახელებთან ერთად, მოიხსენიეს, როგორც დედამიწა 2.0 და არ გამორიცხეს მასზე სიცოცხლის არსებობა.  ბევრმა ხუმრობით აღნიშნა, რომ შესაძლებელია დედამიწა 2.0–ზე პარალელური სამყარო არსებობდეს.


Aviary Photo_130828283967656271

ჰარუკი მურაკამის დისტოპიური რომანი „1Q84” მის მაგნუს ოპუსადაც შეიძლება მივიჩნიოთ. „1Q84” გამოცემისთანავე ბესთსელერად იქცა, ტრილოგიის პირველი ნაწილი მილიონი ეგზემპლარით გაიყიდა იაპონიაში, რომანი მოცულობითაც დიდია, სამივე წიგნის ინგლისური გამოცემა საერთო ჯამში 1000 გვერდამდე მოიცავს.

პირველი წიგნში მოთხრობილია 1984 წლის აპრილისა და ივნისის თვეებში მომხდარი ამბები. მეორე წიგნში მოვლენები ივლისსა და სექტემბერს, ხოლო მესამე წიგნში ოქტომბერსა და დეკემბერს შორის ვითარდება.

Aviary Photo_130828286074263000რომანი კი ასე იწყება: აომამე, ტოკიოში მცხოვრები ახალგაზრდა ქალი და რომანის ერთ–ერთი მთავარი გმირი, ტრასაზე საცობში ხვდება, ტაქსის მძღოლი, რომელიც ლეოს იანიჩეკის „სიმფონიეტას“ უსმენს და საერთო ჯამში უცნაური ტიპის შთაბეჭდილებას ტოვებს, ურჩევს საავარიო კიბით ჩავიდეს, აქვე აფრთხილებს, რომ მხოლოდ ერთი რეალობა არსებობს და გარეგნულ გარემოებს არ მისცეს მოტყუების უფლება.

Aviary Photo_130828286291614677აომამე კიბეზე ჩასვლის შემდეგ, ხვდება ალტერნატიულ რეალობაში, სადაც ყველაფერი თითქმის იგივეა, გარდა რამდენიმე თითქოს უმნიშვნელო ფაქტისა და მეორე მთვარის არსებობისა.  აომამეს გარდა, მის გარშემო მეორე მთვარეს ვერავინ ამჩნევს, მათთვის უჩვეულო არაფერი ხდება, მისთვის კი უცნობი 1984 ახალ სახეს იძენს და 9–ის მაგივრად, სვამს  Q-ს (Question).  სათაური რა თქმა უნდა ასევე გვახსენებს ჯორჯ ორუელის ცნობილ რომანს.Aviary Photo_130828286821264250

მურაკამის  რომანში, პარალელურად  ვითარდება მეორე გმირის, თენგო კავანას ისტორია. პარალელურია თავად რომანის სტრუქტურა, თავები, და მათში მოთხრობილი ისტორიები. დასაწყისში, ცოტათი გაურკვეველიც კია, რით არის დაკავშირებული ეს ორი ადამიანი ერთმანეთთან.

თენგო მათემატიკას ასწავლის სკოლაში და თავისუფალ დროს წერს, მას  სთხოვენ ფარულად დაარედაქტიროს და თავიდან გადაწეროს ლიტერატურული კონკურისს მონაწილის ნაშრომი, თენგო ასეც იქცევა, დისლექსიით დაავადებული გოგონას მიერ დაწერილი  უცნაური ამბავი ბესთსელერი ხდება, საბოლოო ჯამში, კი თენგო აღმოაჩენს, რომ რომანი სულაც არ ყოფილა გამოგონილი და რეალური ამბები უდევს საფუძვლად, უტოპიური საზოგადოების, რომელიც ნელ–ნელა მძლავრ და მდიდარ რელიგიურ ორგანიზაციად იქცა.

სწორედ, ამ მისტერიული საზოგადოების, საკიგაკის გასაიდუმლოებული ლიდერის მოკვლა დაევალება აომამეს,  მდიდარი ქვრივის თხოვნით, რომელმაც ქალთა თავშესაფარი გახსნა, საკიგაკის ლიდერის  უცნაური რიტუალების დროს ჯერ კიდევ მოუმწიფებელი ახალგაზრდა გოგონები მასთან სექსუალურ კავშირს ამყარებენ.

რომანში არსებობენ ასევე ე.წ. „პატარა ადამიანები“, რომლებიც წიგნის ავტორის თქმით, მკვდარი თხის პირიდან გადმოვიდნენ და ამ საზოგადოებას მართავენ. მურაკამი იყენებს ჯორჯ ფრეიზერის “ოქროს ტოტს” და ათამაშებს საკრალური მეფის მითს, საკიგაკის საზოგადოება მისდევს მიწათმოქმედებას, მათი “პატარა ადამიანებთან მოსაუბრე” ლიდერი კი  წარმოადგენს ნაყოფიერების ღმერთის სიმბოლოს, რომელიც მსხვერპლად უნდა შეეწიროს.

Aviary Photo_130828286539646007რელიგიური ფანატიზმი რომანის ერთ–ერთი ძირითადი თემაა, აომამეც იეჰოვა მოწმეების ოჯახში გაიზარდა, თუმცა 12 წლისამ კავშირი გაწყვიტა თავის ოჯახთან და რწმენაც უკუაგდო. აომამე სპორტული ინსტრუქტორი გახდა და სულიდან მთელი ზრუნვა სხეულზე გადაიტანა, მორწმუნესათვის დამახასიათებელი რელიგიური  რიტუალები ჩაანაცვლა სხეულის მოვლამ და კუნთების ყოველდღიურმა ვარჯიშმა, ცხოვრების ასკეტური წესი კი იგივე დარჩა.

რაც შეეხება თენგო კავანას, მისი მამა გადასახადების ამკრეფი იყო, იეჰოვას მოწმეების მსგავსად მასაც უწევდა შაბათობით მამასთან ერთად გადასახადების ასაკრეფად სიარული კარდაკარ. აომამეს და თენგოს ბევრი საერთო აქვთ, რაც მთავარია, ორივე შინაგანად მარტოსულია, ნელ–ნელა ირკვევა რომ სკოლაში სწავლის პერიოდში, ერთმანეთთან უცნაური ნაცნობობაც აკავშირებდათ.

“1Q84” არის მრავალგანზამობილებიანი და მრავალპლანიანი რომანი, უამრავი ლიტერატურული თუ მუსიკალური ალუზიით. საინტერესო გემოვნებიანი მკითხველისთვის. მისი ყველაზე ბანალური სათქმელი ალბათ ის არის, რომ რეალურ სამყაროსთან კავშირი არ უნდა გავწყვიტოთ, მიუხედავად იმისა, რომ პარალელური სამყაროების არსებობა, წიგნების, ინტერნეტის, ფილმებისა თუ უბრალოდ ფანტაზიების საშუალებით, გარდაუვალია. ნებისმიერ სამყაროს აქვს თავისი წესები, თუმცა ხშირად რიტუალები მეორდება. ადამიანები კი, ყველა სამყაროში ერთმანეთს ჰგვანან, თუნდაც მარტოსულობის განცდით.

Aviary Photo_130828285133302047

Vintage Postcards

Aviary Photo_130818654434764640Aviary Photo_130818654997750996 copy
Aviary Photo_130818655443617313 Aviary Photo_130818657481100666 Aviary Photo_130818658027663372 Aviary Photo_130818669803082338 Aviary Photo_130818677345936350 Aviary Photo_130818677774405342

“კალათა ფორთოხლებით” 1913წ.

რასაც მე ყველაზე მეტად ვემხრობი, არის ექპრესია.

ექპრესია, ჩემი აზრით, არ მდგომარეობს ადამიანის სახეზე ემოციათა მხურვალების გამოსახვაში, ან უხეშ ჟესტებში. ჩემი ნახატის მთლიანი განლაგება არის ექსპრესიული… კომპოზიცია დეკორატიული მანერით სხვადასხვა ელემენტების განლაგების ხელოვნებაა, რომელსაც  მხატვარი ემოციების გამოსახატავად იყენებს.

ორივეს, ფერის ჰარმონიასა და დისონანსაც შეუძლია სასურველი ეფექტის მიღება. ხშირად, მშვიდად მუშაობას, ჩემი უშუალო, ზერელი ფერთა შეგრძნებათა ჩანიშვნით ვიწყებ. რამოდენიმე წლის წინ, ეს პირველი შედეგი ჩემთვის საკმარისიც იყო, მაგრამ დღეს, ამით დაკმაყოფილების შემთხვევაში, ჩემი ნახატი არასრულყოფილი, დაუმთავრებელი იქნებოდა. მე უკუვაგდებდი მომენტის წარმავალ შეგრძნებებს, ისინი ხომ ვერ ასახავენ სრულყოფილად ჩემს შეგრძნებებს და მეორე დღეს, მე ვერ ჩავწვდებოდი მათ მნიშვნელობას. მსურს, მივაღწიო შეგრძნებათა განხილვის ისეთ მდგომარეობას, რომელიც ქმნის ნახატს.

არსებობს საგანთა გამოსახვის ორი გზა: პირველი, ეს არის მათი უხეშად გამოხატვა, მეორე არის მათი მხატვრულად ასახვა. მოძრაობის ზუსტ და მშრალ გამოხატულებაზე უარის თქმით, შესაძლებელია მშვენიერების მაღალი იდეალისა და ამაღლებულობის მიზნის მიღწევა.

“ჩემი ოთახი მშვენიერ სანაპიროზე”1918წ.

ვთქვათ, ვაპირებ ინტერიერის დახატვას:  ჩემს პირდაპირ კარადაა; ის მაძლევს კაშკაშა წითელის შეგრძნებას– და მე ვდებ წითელ ფერს ტილოზე, რომელიც მაკმაყოფილებს; მოულოდნელად, კავშირი იქმნება ამ წითელ ფერსა და ტილოს თეთრ ფერს შორის. თუ მე დავდებ მწვანეს წითლის მახლობლად, და თუკი იატაკს დავხატავ ყვითელ ფერში,  კვლავ იქნება ამ მწვანეს, ამ ყვითელსა და ტილოს თეთრ ფერს შორის კავშირი, რომელიც დამაკმაყოფილებს. მაგრამ ეს რამოდენიმე ტონი ასუსტებს ერთი–მეორეს. შესაბამისად,  სხვადასხვა ელემენტები, რომელსაც ვიყენებ, საჭიროა იყოს დაბალანსებული, რათა არ გააფუჭონ ერთმანეთი. ამისათვის, მე უნდა დავალაგო ჩემი იდეები; კავშირი ტონებს შორის უნდა იყოს იმგვარად დამყარებული, რომ მათ ხელი არ შეუშალონ ერთმანეთს.  ფერების ახალი კომბინაცია ძველზე უკეთესი იქნება და ის მომცემს მე ჩემი ინტერეპრეტაციების სრულყოფის საშუალებას….მე არ შემიძლია ბუნების მონურად კოპირება. მე უნდა მოვახდინო მისი ინტერპრეტრირება და მისი შეთავსება ნახატის სულთან. ამის შემდეგ. როცა ვიპოვი კავშირს ყველა ტონს შორის, შედეგი იქნება ტონების ცოცხალი ჰარმონია. ჰარმონია, რომელიც ჰგავს მუსიკალურ კომპოზიციისას.

რაზეც ვოცნებობ, არის ბალანსის, სიწმინდისა და უშფოთველობის ხელოვნება, მოკლებული უწესრიგობას ან დამთრგუნველი საგნის არსს. ხელოვნება, რომელიც იქნება ყველა გონებრივად მომუშავესთან, ბიზნესმენისა თუ მწერლისთვის, როგორც დამამშვიდებელი საშუალება, გონების დამაწყნარებელი, ფიზიკური დაღლილობისგან განსატვირთი რბილი სავარძლის მსგავსი.

%d bloggers like this: